Onder de zon

Houston. Eerste avond. Jetlag nog niet overwonnen, maar de camera is al uit de tas. In Houston worden ook sommige blinde muren beschilderd, en de beste camera is de camera die je bij je hebt — in dit geval een iPhone 14 Pro Max met een beetje hulp van Adobe Lightroom. Het begint goed.

Vanaf Houston rijden we naar San Antonio, niet via de Interstate-10 — dat is 300 km snelweg zonder dat het iets oplevert, plus de helft wordt verbouwd ook nog — maar over de Highway 90. De vroegere doorgaande route door de tussenliggende stadjes. Rustiger, relaxter, en onderweg een prima bakkie Amerikaanse koffie met een lekkere donut. Zo hoort dat.

De rit van San Antonio naar Austin doen we niet via de snelweg. Niet alleen omdat die "boring" is, maar ook omdat we op zoek zijn naar het perfecte plekje voor de eclips. Rijdend langs Kerrville en Fredericksburg komen we bij Buchanan Lake een Food Mart tegen die ons een plekje aanbiedt — zolang we de klanten maar niet in de weg lopen. Deal.

Dat betekent morgenochtend om 04:30 de auto in om de anderhalf uur durende rit nog voor het verkeer te maken. Texas zet zich schrap: rond de eclips wordt een verkeerschaos verwacht. Het enige echte risico is het weer, en dat ziet er over heel Texas niet best uit.

Half zeven in de morgen. Parkeerplaats van de Food Mart aan Buchanan Lake. Eerste kop koffie op. De krekeltjes krekelen en op de achtergrond geeft een radio een constante stroom nieuws en reclame. Er zijn nog zeven uur te gaan. We wachten af.

Het begint met bewolking en hier en daar een stukje blauwe lucht. Dan komt de onzekerheid: blijven of een beter plekje zoeken? Windy.com geeft uitsluitsel: blijven waar we zijn. Ook een paar omstanders nemen het advies over.

En dan, op het juiste moment: een open venster in de wolken. De eclips begint. De bijbehorende randverschijnselen zijn net zo indrukwekkend als de eclips zelf — dieren worden stil, vreemde schaduwen, een zachter licht, een opeens invallende duisternis. In de corona zijn weer zonnevlammen (protuberanzen) zichtbaar. Op de foto's van de gehele zon: zonnevlekken.

De terugreis verloopt zoals verwacht: Texas heeft zijn verkeerschaos gekregen. Maar dat doet weinig af aan wat we hebben gezien.

Van Austin naar Dallas — en de weersverwachtingen zijn niet best. Regen, hagel, onweer. We hadden een alternatieve route langs pittoreske stadjes gepland, maar na verschillende SMS-alerts besluiten we de Interstate te nemen. Die alerts: flooding, thunderstorms, en het woord dat je nooit wil zien: tornado. Gelukkig kwamen we die niet onderweg tegen.

In Dallas aangekomen is er maar één bestemming: Elm Street, de kruisjes op de weg waar Kennedy werd vermoord. Het blijft de hele dag regenen, dus het is een korte wandeling. Het regende overigens de hele volgende dag ook, van Dallas naar Amarillo — 581 km over de 287 — tot aan Wichita Falls. Daarna klaarde de lucht iets op. Ik begin ook nog te snotteren. Een verkoudheidje zal wel onder de leden zitten.

Maar morgen verlaten we Texas. Via Route 66 rijden we New Mexico binnen.

Amarillo is ons startpunt voor het volgende typisch Amerikaanse onderwerp: Route 66. De rit van vandaag gaat van Amarillo naar Tucumcari. Dat is in anderhalf uur te doen als je de I-40 neemt. Maar de bedoeling van een vakantie is dat je zo aangenaam mogelijk je tijd verspilt. Samen met de digitale kaarten bekijken hoe de Route 66 loopt: meestal parallel aan de I-40, maar soms ook haar eigen weg kiezend.

Tucumcari is een plaatsje dat langzaam bezig is met een revival. De 66 loopt er dwars doorheen en steeds meer motels, diners en repairshops kiezen om hier hun bedrijf uit te oefenen — met zoveel mogelijk invloeden uit de jaren 50.

Van Tucumcari naar Santa Fé geprobeerd de Route 66 te volgen, maar dat resulteerde in doodlopende en afgesloten wegen. Tijd genoeg dus om de omgeving en de stad zelf te verkennen.

Santa Fé is rond 1610 door de Spaanse Conquistadors gesticht. De geschiedenis heeft gezorgd voor vele gebeurtenissen tussen de Spaanse overheersers en de inheemse Pueblo's, waarbij de katholieke kerk een grote rol speelt. In Santa Fé staat de oudste kerk van de Verenigde Staten. Later bracht de strijd tussen Mexico en de VS Santa Fé tot het knooppunt van handelsroutes naar het oosten, het westen, en naar Mexico. Bedenk daarbij dat in 1800-1850 alles met ossenwagens werd vervoerd, gemiddeld 20 tot 25 kilometer per dag, met periodieke rustplaatsen.

Vandaag de dag is Santa Fé een interessante stad die er schoon en verzorgd uitziet, gericht op de toerist. Veel gezellige eet- en uitgaansgelegenheden. Morgen rijden we verder naar Albuquerque — de plaats waar Bugs Bunny meestal de weg kwijt raakt.

In de cathedral brandden we een kaarsje ter nagedachtenis aan een goede vriendin — bijgenaamd Puppy — die kort voor deze reis was overleden. Een stille plek in een oude kerk, ver van huis. Het past.

Het ritje van Santa Fé naar Albuquerque is 100 kilometer. Dat kun je in een uur afroffelen over de interstate, maar daar is niets aan. Na wat googelen komen we de Turquoise Trail tegen: een scenic route over de NM-14. Een leuke rit door het landschap van New Mexico, hier en daar afgewisseld door kleine kunstwerken en onderbroken door een plaatsje genaamd Madrid — met de nadruk op MADrid.

Helaas gaat alles een uur later open dan wij er zijn. Vroeg wegrijden om de hitte te ontlopen heeft soms zijn nadelen.

In Albuquerque bezoeken we het National Museum of Nuclear Science & History — de geschiedenis van de atoombom. Daarna wordt het echt te warm om buiten te lopen. De UV-meter slaat uit naar donkerrood. Morgen: Roswell.

When in New Mexico, visit Roswell. Via kaarsrechte wegen worden de meer dan 300 kilometer overbrugd. De wind over de hoogvlakte heeft vrij spel — de auto heeft af en toe een kleine correctie nodig om tussen de lijntjes te blijven.

Het UFO museum was snel gevonden. De entree is schappelijk en och, we zijn er toch. Binnen wordt het verhaal verteld dat in 1947 iets onduidelijks uit de lucht is komen vallen. De overheid speelt een verdachte rol, wrakstukken zijn verwisseld, verhalen verdoezeld. Daarna wat samenzweringstheorieën en het circus is compleet. Leuk voor een half uurtje. Buiten is een half straatje overgebleven met souvenirshops en een tattoostudio met als thema: ET's, UFO's en aliens. En dat was het dan.

Dan door naar White Sands NP. Maar het weer is omgeslagen: harde wind, opwaaiend stof, en het zicht is soms gereduceerd tot 10 meter. De Dust Bowl uit de jaren 30 lijkt herboren. Niet echt sfeervol. We rijden door naar Las Cruces, waar een heerlijk bed in een koele hotelkamer op ons wacht.

Een dagje Las Cruces: wandelen door Old Town, het oudste bakstenen gebouw van New Mexico vinden, het Courthouse bekijken waar Billy the Kid werd veroordeeld. De toerist uithangen, kortom.

Gisteren zagen we langs de snelweg een Roadrunner zijn kop boven het gras uitsteken. Op zoek naar het echte beest komen we een kunstwerk tegen, gemaakt van allerlei soorten afval. Ziet er leuk uit.

En dan het eten. Je zit in New Mexico, dus alle local dishes hebben een pittige smaak. Op den duur wen je er wel aan. Maar de volgende dag: Rings of Fire.

Morgen naar Tucson, waar we twee dagen op een ranch verblijven.

De White Stallion Ranch bij Tucson is een ranch voor jong en oud die een geromantiseerde indruk geeft van het cowboyleven. Dat betekent paardrijden — van beginnersniveau tot buitenritten van acht uur lang. Lassowerpen, koeien drijven en sorteren. En dan, bij het licht van een kampvuur, de sterke verhalen en de cowboyliedjes. Een prima manier om je vakantie door te brengen.

En dan is er ook nog de shooting range. Ik zal het zo zeggen: die hebben we "onveilig" gemaakt. Meer zeg ik daar niet over.

Sedona ligt knus in Verde Valley en is bereikbaar over kronkelende wegen. We hebben de gewoonte om er vroeg op uit te gaan: de temperatuur is dan nog acceptabel en de UV-index nog in de gezondere regionen. In de middag kan die index oplopen tot 9. Gevaarlijk.

We hebben wandelingen gemaakt, heerlijk relaxed bij een kabbelend bergbeekje, genietend van de stilte. Rond 11 uur begint het snel heel druk te worden. Uptown Sedona: leuke winkeltjes voor de toerist. Twee koffie en twee stukken appeltaart kosten je 25 dollar inclusief tip. Welkom in Amerika.

Morgen: de Meteor Crater en de Grand Canyon. Een Glamping wacht op ons.

Onderweg valt er weinig te vertellen: het is rijden van horizon naar horizon, met hier en daar een stop voor koffie of een croissant die overigens ook zoet van smaak is — wat dat betreft verrassend consistent, die Amerikanen.

De Meteor Crater is 50.000 jaar geleden ontstaan door een nikkel-ijzer meteoriet van ongeveer 50 meter doorsnede. Gelukkig heeft de meteoriet het nabijgelegen bezoekerscentrum net gemist. De NASA heeft het terrein gebruikt om astronauten te trainen en heeft als dank een ruimtepak in de krater achtergelaten, samen met een Stars & Stripes.

Dan de Grand Canyon. Via de Desert View Entrance Station rijden we het park binnen. De eerste parkeerplaats heet — hoe raad je het — de Desert View. Je wandelt er naar toe, ziet eerst een toren, krijgt een "All Along the Watchtower"-momentje, en dan: in één keer geconfronteerd met de Grand Canyon.

Goedemorgen. Het is 02:00 uur in de nacht en ik ga de Grand Canyon bij maanlicht fotograferen. Er is een nagenoeg volle maan.

De vraag rijst waarom je bij maanlicht fotografeert als je met de zon zoveel meer licht hebt. Dat klopt — zoveel meer zelfs, dat er alleen nog harde schaduwen zijn en de kleuren erbij verbleken. Het zachte grijze licht van de maan laat meer kleurdetail zien. En het geeft je de kans een beeld te maken dat niet iedereen al heeft geschoten. Want de Grand Canyon is al miljoenen keren gefotografeerd, vanaf dezelfde positie, met dezelfde compositie, met dezelfde hoeveelheid aandacht — namelijk: geen.

Een detail: in het dal, 1.500 meter beneden, zie je lichtjes. Dat is een tentenkamp waar je op dag één naar afdaalt en op dag twee de andere kant weer omhoog klimt.

Na de nacht: de zonsopkomst. Mensen lopen langs, nieuwsgierig wat ik al zo vroeg in de ochtend aan het maken ben. Het menselijk oog kan bij dit licht amper kleuren onderscheiden. Het tonen van de shots op de camera geeft een paar mensen een "aha-erlebnis". Langzaam wordt het drukker. Om 05:45 staan er tientallen mensen te wachten op de zonsopkomst. Ik heb een iPhone op een statief in timelapse mode gezet. Kijken wat er uitkomt.

Drie weken. Een eclips, de Route 66, cowboys bij kampvuurlicht, en de Grand Canyon bij maanlicht. De beste camera is de camera die je bij je hebt — maar het mooiste beeld zit nog altijd hier, achter de ogen.