Dagboek van een reiziger

Na een vlucht van drie uur, gevolgd door een rit over 600 kilometer door sneeuw en beijzelde wegen, zijn we dan rond 00:30 uur plaatselijke tijd in het hotel in Myvatn aangekomen.

Het sneeuwt en de bijna volle maan schijnt door de wolken. Dan ineens barst het los: het beloofde noorderlicht is in volle pracht en beweging te zien. We stoppen de auto en genieten van het uitzicht: met ons achten op een bevroren weg, moederziel alleen in de bergen van IJsland. Een mystieke ervaring, inderdaad.

Camera's wel bij de hand, maar de statieven zijn nog ingepakt. Geen foto's dus. We genieten gewoon van het uitzicht en de mensen die dit nog nooit hadden gezien geven luidruchtig hun blijdschap. De reis is nu al geslaagd.

Later in het hotel ga ik naar buiten: shirt, trui, vest, jas, sjaal, handschoenen en petje zorgen voor een comfortabel gevoel. Helaas is het kleurenschouwspel verbleekt. Slechts een flauwe groene gloed laat zien wat er zich een half uur eerder heeft afgespeeld.

Met een gevoelstemperatuur tot −11 graden zijn we een stukje gaan verkennen in de omgeving. De Dimmuborgir — nee, niet de metalband, maar het natuurreservaat — is als landingsplaats gebruikt van enorme lavablokken die de nabijgelegen vulkaan zo'n 3000 jaar geleden uitbraakte. Brokken steen zo groot als huizen, kilometers van de vulkaankrater. En dan was dit nog een kleine uitbarsting.

Verder de Goðafoss bezocht: de waterval waar de IJslandse bewoners in het jaar 1000 na Christus het christendom omhelsden als nationale godsdienst. De beelden van alle andere goden werden hier de waterval in gesmeten.

Het is twintig voor twee, plaatselijke tijd — in de nacht. We zijn net terug van een nachtrit naar een paar donkere plaatsen. De hotelmeneer vertelde ons dat het geen zin had. Er komt geen noorderlicht. Maar buiten kan het nog leuk zijn: er staat een heldere maan en het landschap fotograferen bij maanlicht geeft een aparte dimensie.

We rijden een kwartiertje en stappen uit. Omdat ik als laatste naar buiten kom word ik al getrakteerd door oooh's en aaaaah's. Het noorderlicht ontvouwt zich in een indrukwekkende vorm. Helaas is het na tien minuten al afgelopen.

Dan de landschapsfotografie bij maanlicht. Een van mijn medereizigers heeft speciaal voor deze reis een Nikon gekocht. Mooie camera, maar ze heeft nog geen spat ervaring. Als ik begin te praten over sluitertijden en diafragma kijken vier medereizigers mij schaapachtig aan. De sessie verandert in een fotoklasje waarin praktijk en theorie hand in hand gaan. Al met al een prachtige nachtrit.

Vandaag had de reisleider een leuke wandeling gepland. Er is in Noord-IJsland een plaats genaamd Ásbyrgi — een canyon, gevormd als een hoefijzer. De legende gaat dat deze plek is ontstaan uit de hoefafdruk van Sleipnir, het achtbenige paard van de Noorse oppergod Odin. Een meer seculiere verklaring zou zijn dat deze formatie is ontstaan door watervallen, gecombineerd met kruiend ijs.

Het pad ging eerst over een sneeuwvlakte, die door een stevige tegenwind best lastig te lopen was. Na een kilometer of wat kwamen we bij de wand van de canyon aan en werd het wat bosrijker. Hier en daar een den, een larix en een berkenstammetje. Daar vielen ons de sporen van een hondachtige op: waarschijnlijk een poolvos?

Gelukkig liep ons wandelpad langs het vossenspoor en we konden zien dat er sporen bijkwamen, en weer wegliepen. Uiteindelijk liep het pad door een bos langs de canyonmuur, naar een meertje dat door de vijftien graden vorst al geruime tijd was dichtgevroren. Vreemd genoeg hoorde je wél water lopen — de werking van aardse warmte deed ook hier haar werk.

Na de wandeling naar het diner. Om zeven uur gereserveerd, maar er waren een paar busladingen toeristen gearriveerd. De wachttijd werd doorgebracht met het slobberen van het plaatselijke "rasierwasser": Angelica. Lekker spul, er dreven ook pitjes in die je door moest bijten. Je werd er wel warm van.

Daarna liep ik naar buiten, waarop ik werd geconfronteerd met een prachtig stuk noorderlicht bij de zonsondergang. Voorwaar een spektakel.

Vandaag veel plannen gemaakt, en de meeste zijn niet uitgevoerd. Heb je dan een rotdag gehad? Nou nee, echnie!

Eerste plan was Dettifoss, de grootste waterval van IJsland. Dat ging niet door omdat de weg was afgesloten door de slechte weersomstandigheden. Tweede plan: een dagje naar het nabijgelegen stadje Akureyri, 100 kilometer verderop. Beetje winkelen, souvenirs, bakkie doen.

Volgend plan kwam spontaan uit de groep: kunnen we geen scootmobiels huren? Het werden sneeuwscooters. Uiteindelijk allemaal in een pak gehesen — de mijne paste bijna — en na wat instructies onderweg.

Ik kan je vertellen: ge-wel-dig! Prachtig om door het ongerepte sneeuwlandschap met 60 tot 120 kilometer per uur er doorheen te razen. Maar ook hier gooide het weer roet in het eten. Het zicht daalde tot 10 meter en een ijzige mist daalde op ons neer. Geen horizon, geen zicht op sporen, geen accenten in het landschap. Alleen het gevoel op de sneeuwscooter gaf aan of je steeg of daalde.

De gids echter was een kei in zijn vak en op het zicht van enkele klompjes rots wist hij precies waar hij was. De tuimelingen van deze en gene zijn verder niet de moeite waard om te vertellen.

Vandaag Rust, Relax, Reflectie en Recuperatie. De dagen hebben genoeg van het lichaam geëist en een kleine rustdag is zeker op zijn plaats.

Buiten waait het kittig hard. Het is weliswaar maar −1 Celsius, maar de gure wind, verzadigd met sneeuw- en ijskristallen, maakt het tot een gevoelstemperatuur van −10 graden. Mooi weer om lekker binnen te zitten, kopje hete chocolademelk erbij, beetje op Facebook een verhaaltje te kloppen.

Waarvan u nu de pennenvrucht tot u neemt.